De reizende melodie

Inhoud

In een papieren poppenfilm toont The Traveling Tune een componist die een melodietje schrijft. Dankzij radio's en overige geluidsappartuur van Philips gaat zijn muziek de hele wereld rond. Ieder maakt maakt er een eigen versie van. Aan het einde van de film is er bij de componist een groot feest gaande.

Met deze film baarde Joop Geesink’s Dollywood veel opzien in de media. Een nieuwe techniek in een zeer herkenbare stijl met vrolijke kleuren vormen de basis voor deze vorm van poppenfilm. De poppen zijn van papier en daarom wordt deze techniek ‘paperdoll’ genoemd.

Opmerkelijk

Animatiefilm is wel vaker met papieren figuren gemaakt. Deze vorm zorgde echter voor een enorme boost in de Dollywood studio’s. De paperdoll film werd erg enthousiast ontvangen en leverde veel nieuwe opdrachten op. De maker van deze techniek was Jacques van der Boom. Hij werd op de filmtitels niet genoemd. Geesink hield bij voorkeur de creatieve medewerkers letterlijk buiten beeld om hun naam niet prijs te geven aan de concurrentie.

Of het idee van de papieren pop nu wel zo origineel was als Joop Geesink wou laten geloven, valt te betwijfelen. Enkele jaren eerder was een andere filmmaker, Han van Gelder met deze techniek aan het experimenteren geweest. Hij deed dit in opdracht van (Marten) Toonder studio's. Van Gelder maakte de papieren poppenfilms "Verzonken Klokken"(1957) en "From Inca time to Blooker Time" (1958). Han van Gelder heeft ook (free-lance) gewerkt voor Dollywood. Vervolgens kwam Geesink met het concept van paperdoll. Artdirector Max Keuris gaf met zijn kleurkeuzes een geheel eigen stijl aan The Traveling Tune, die herkenbaar zou terug keren in andere producties.

Geheim

Het ‘geheim’ van de papieren poppen was dat ze niet van papier waren geproduceerd maar van dunne platen zink. Aan de zichtzijde, de voorkant, worden de figuren met papier beplakt. De studio gebruikte hiervoor een papiersoort dat een goede structuur heeft. De onderdelen van de pop: de armen, benen en het hoofdje werden aan de achterzijde aan elkaar verbonden door gesoldeerd koperdraad. Hierdoor ontstond een constructie die voldoende stijfheid had om als animatiepop te kunnen functioneren, met voldoende mogelijkheden voor flexibele ledematen. In sommige scenes worden verwisselbare elementen toegepast, zoals bollende wangen.

Een consequente stijl werd doorgevoerd in decors en attributen. Het is niet uitgesloten dat statische elementen in beeld wel van karton werden geproduceerd. Ogenschijnlijk voor de kijker was alles van papier gemaakt. Het openingsshot van een echte hand met schaar en papier zet de kijker bewust op het verkeerde been evenals de term paperdoll.

André Popp

Het succes zal ook mede te danken zijn geweest aan de muziek van André Popp, die eerder de soundtrack produceerde voor o.a. "Piccolo, Saxo en Co"(1958) en “Kapers op de Kust" (1960). Deze componist is inmiddels een hofleverancier geworden van Joop Geesink’s Dollywood. Hij staat onder contract bij het platenlabel van Philips. Hierdoor is het mogelijk dat de oorspronkelijke sounddtrack van deze film ook op vinyl verkrijgbaar is.